French Beans blog

Into the Southwest Pt. 2

Bryce Canyon – Zion – Vegas

Honeybears

Rond Ogden en Logan ten noorden van het Great Salt Lake en ten zuiden rond Provo begeef je je letterlijk door the land of honey. Niet zozeer milk maar wel veel honing. Boeren installeren er vaak bijenkasten op hun fruitplantages en ook in de steden vind je bijenkasten op daken van flatgebouwen. Veel producenten gaan er prat op organic honey te produceren. Organic in de US is wat Bio hier betekent. ‘Natural’ daarentegen lijkt ook een soort bio label te zijn maar wordt niet gecontroleerd. Iedereen mag zijn product dus natural noemen, ook al blaakt het van artificiële kleurstoffen en smaakmakers.

Hoedanook, ik moet zo’n honeybear hebben! Je weet wel, die plastic flesjes in de vorm van een beer met een brede dop op het beest zijn kop. Je kan ze hier dan ook in elke supermarkt krijgen. Ik heb dus een organic honeybear met een artificieel-gele dop. Jippie.

Als je de tijd hebt, boek dan een workshop beekeeping bij Knight Family Honey in American Fork. Je kan hier ook alles inslaan om thuis zelf imker te worden, bijen inclusief. Aja, dat was ik bijna vergeten, kom naar Utah met een lege valies. Enkel kleren, wandelschoenen en een toiletzakje, voor de rest prop je je koffer gewoon vol met eten. Bijen zijn handbagage. Denk ik.

Down Hwy.15

Off we go, het avontuur tegemoet. Maar eerst een rit van vijf uur naar Leeds, een dorpje langs Hwy. 15 dat ik als uitvalsbasis koos om Zion National Park en Bryce Canyon te bezoeken. Ik besef pas om 16u, na ons schiet avontuur, dat we nog een lange rit voor de boeg hebben. Met een beker koffie en Cola naast ons zetten we aan. Highway 15 loopt van het Noorden van Utah, recht naar het Zuiden. Het is de enige snelweg in de staat waar je 75mph mag (of kan) rijden. Hoe verder naar het zuiden, hoe meer afstand er tussen de dorpen ligt. Een bord ‘No services available’ duidt een gehucht aan dat niet groter is dan een tweetal kruispunten. Iets vinden om te eten blijkt ook al geen sinecure. Het is na 20u als we honger krijgen en langs de snelweg verrijzen grote verlichte billboards met fastfood allerhande. Niet echt wat ik in gedachten had als eerste avondmaal hier.

We houden halt bij Taco Bell. Soft taco, hard taco, double taco, quesadilla, burrito,  … Geef mij een taco en klaar! Potverdorie. Vegan opties zijn er: alle gehakt wordt vervangen door bonen. Er is ook back beans & rice of je kan de vegetarische opties zonder kaas en sour cream customizen. Het was dit of geen eten en een grumpy chauffeur.

We komen een uur later aan in een pikdonker gehucht. Ik heb een Streamline trailer geboekt via AirBnB. Geen al te best plan om een camping te vinden zonder straatverlichting. We zeulen met z’n tweëen elk een valies, handbagage én rugzak mee. De Streamline is met mijn wederhelft en ikzelf erbij letterlijk tot de nok gevuld. Gelukkig hebben we elk een apart bed, lees ‘stuk schuim’, zodat we tenminste elkaar niet al woelend wakker houden.

Mijn jetlag heeft de tijd niet om mij te vellen. Om 7u ‘s ochtends staan we op om traag en klungelig een ontbijt te fixen in de trailer. Langs de snelweg hadden we de dag ervoor een doos Quaker Oats gekocht, droge ‘sandwiches’ met beleg en een koelbox. Dat laatste moet zowat de populairste toeristen aankoop zijn in de US. En de meest praktische. Zo goed als elke middag eten we sandwiches met creatief beleg of een wrap volgepropt met groenten. Zonder de koelbox een no go bij 95°F. Het handige formaat past nog net in mijn koffer. Het beste souvenir is er een dat je kan gebruiken, toch?

Vandaag is het zondag en trekken we naar Zion National Park. Een America The Great Pass koop je voor $60 aan de ingang van het park. Je kan er een jaar lang alle National Parks in de US mee bezoeken. Op de achterkant is plek voor twee namen. Vul er één in en je kan de kaart na je reis verkopen als je niet de ambitie hebt terug te keren binnen het jaar.

Er wordt aangeraden om de auto te parkeren aan het Visitors Centre en het busje te nemen dat stopt aan elk viewpoint. Makkelijk, maar de rij wachtenden voor het busje doet onze moed in de schoenen zakken. Na een uur in de blakende zon aanschuiven kunnen we eindelijk op pad. Hier doen we slechts één stop, de Temple of Sinawava. De wandeling die van hieruit vertrekt eindigt in The Narrows, een plek die de doorsnee Pinterest-fanatic vast zal herkennen. Omdat wederhelft weigerde sandalen mee te nemen op de wandeling gaan we niet verder want in The Narrows sta je op sommige plekken tot je knieën in het water.

Na de fikse wandeling is er op de terugweg Oscar’s Café. Een ‘café’ duidt op huisbereide gerechten. Ook hier staat netjes aangeduid wat vegan, veggie of glutenvrij is (of kan zijn). Hou hier halt voor je avondeten of ga naar de supermarkt iets verderop in Springdale. Het is zondag en verder uit het dorp is alles gesloten.

De volgende dag is de eerste schooldag in Utah. We zien kinderen langs de kant van de Interstate wachten op typische gele ‘school busses’. In België ‘hang je achter een bus’. In Utah mag je zelfs met een sportwagen je best doen om er achter te kùnnen hangen. Kinderen reizen hier één, twee of soms drie uur om naar school te gaan. Vaak volgt er nog een stevige wandeling van de bushalte naar huis. Terwijl ik denk ‘liever zij dan ik’ gaat er een lichtje branden! Schooldag betekent: minder kinderen en gezinnen op toeristische plaatsen.

Het verschil is groot wanneer we aankomen in Bryce Canyon National Park*. Het is vroeg naar onze normen en er zijn nog weinig toeristen op pad. Ook hier parkeer je best je eigen wagen en neem je de shuttle die de canyon rond rijdt en halt houdt aan enkele viewpoints. We stappen af aan Sunset Point voor een toeristenfoto van het Amphitheater. Toch best een indrukwekkend stuk natuur! Onze wandeling begint aan Sunrise Point. Alweer is het bijna middag (en hebben we onze droge sandwiches bij) wanneer we in de blakende zon aan de afdaling van de Fairyland Loop Trail beginnen. De volledige lus wandelen zou ons te ver brengen dus wandelen we tot de Tower Bridge en terug. Opnieuw een spectaculair uitzicht over de geërodeerde rotsen die in verschillende lagen zo’n fantastisch kleurenpallet laten zien! Hier zou ik graag meer tijd hebben gehad om een volledige wandeling te doen maar … Vegas is calling!

Taco Bell
Amerikaanse fastfoodketen
www.tacobell.com

Oscar’s Café
948 Zion Park Blvd., Springdale
www.oscarscafe.com

*Tip: Probeer te overnachten bij Bryce als je wil vermijden om 4 keer dezelfde interstate op en af te rijden zoals wij deden.

Vegas baby

Heb ik al vermeld dat ik de afstanden lichtelijk heb onderschat? We vertrekken in de vroege namiddag van Bryce naar Las Vegas. Een paar uur later belanden we in onze eerste en enige file op deze trip. Net voor we Vegas binnenrijden loopt het verkeer vast, ondanks de 7 rijvakken brede autostrade. De afritten op weg naar The Strip zijn een heksenketel. Je komt hier ogen tekort. Ons hotel is The MGM Grand, een hotel zo groot als een volledige block, net zoals de andere op The Strip. Je kan er niet naast kijken maar om de juiste oprit te vinden in dit verkeer (het is intussen spitsuur) rijden we twee keer helemaal rond.

We nemen de Valet oprit en ik weet “We moeten er af geraken voor we 20$ betalen om onze toeristenbak te laten parkeren.” Paaltje weg, blokje rond en hop we staan op de 5e verdieping van het parkeergebouw! De hitte sluit zich helemaal rond mij wanneer ik uit de auto stap. We zijn een staatsgrens overgestoken, die met Nevada, en zitten nu midden in de woestijn. Wat je hebt gehoord over Las Vegas is waarschijnlijk waar. What happens in Vegas stays in Vegas, city that never sleeps, waterverspiller nummer twee (na Dubai), … We nemen ons voor ons te laten onderdompelen en meegevoerd te worden door de nacht. Te beginnen bij het buffet at the Bellagio! Voor 40$ eet je er wat je maar wil en zoveel je maar wil (tot 23u). Als vegetariër kies je makkelijk alles zonder vlees of vis. Salades, sushi, pizza, desserts, … Het vegan aanbod is eerder beperkt.

Ik voel dat de jetlag zijn tol eist maar weersta de drang om in mijn knusse hotelbed te gaan liggen na het buffet. We lopen door casino’s en winkelcentra. Veel volk, veel lawaai, veel lichten. Alles lijkt op elkaar en nergens is een uitgang te bespeuren. Je wandelt van het ene casino in het andere. We geraken eindelijk buiten en wandelen terug langs The Strip om de fontein aan The Bellagio in actie te zien. Een meute toeristen heeft zich verzameld rond de immense fontein wanneer Céline Dion’s ‘My heart will go on’ door de speakers klinkt. Pas wanneer de fontein een meter of 10 water de lucht in spuit snap ik dat ze een dansje maakt op de muziek.

Ook bij mijn wederhelft slaat de vermoeidheid toe. Eigenlijk zijn we beiden doodop en de cocktails kosten hier ook 15$ dus besluiten we terug te wandelen naar het hotel. De stad is indrukwekkend en vooral surreëel. Overal speelt luide muziek, zijn de billboards groter dan een appartementsgebouw, raast het verkeer voorbij en lopen mensen tegen je aan als je niet met de stroom mee loopt. Het is een beetje alsof je in een roes bent. En we zijn niet eens dronken.

Tip: Wanneer er op een minibar duidelijk aangegeven staat dat wat je uit de bar neemt automatisch wordt aangerekend, neem een minuutje om dat te laten bezinken en laat alles in de minibar zitten. Ik denk ‘ach wat, ik zet het morgenochtend wel terug, nu moet de inhoud van onze koelbox er in’. De volgende ochtend wanneer we uitchecken via de TV staat er plots 500$ aan drank op onze rekening. Na lichte paniekaanval en een ‘play-it-cool’ telefoontje naar de receptie wordt dat er gelukkig gewoon terug afgehaald. “Dumb tourists”, hoor ik haar denken door de telefoon.

De volgende ochtend zetten we aan richting Kanab. Maar eerst nog even op zoek naar één van de vele Wedding chapels. De weedshops op de hoeken van de straat, afvalcontainers, verlaten schroot en de gigantische liquor stores laten een minder glamoureus beeld zien van de stad.

You may also like